Dit keer even wat anders. Muziek van eigen palet. Iedereen wordt gevormd door de muziek die je hoort. Meestal zal dat de muziek zijn in de periode tussen kindertijd en volwassenheid. De jaren hierna zijn vaak minder bepalend voor de muzikale voorkeur. Het muzikale palet heeft zijn kleur gekregen en bij tijd en wijle komt er een kleur bij of vervaagt deze. Dit keer muziek van ieders palet.

Ja, hoe is mijn palet gekleurd? Dit is begonnen sinds ik luister naar muziek. Vanaf Tony Bass met Gina Lollobrigida, dat op straat werd gezongen, het zondags Muziekmozaïek van Willem Duys, muziek van Hilversum 3 met o.a. Weeshuis van de Hits, Soulshow met Ferry Maat op de donderdagavond of Barend Barendse op zaterdagmiddag. En de volgende stap was het verzamelen van albums op vinyl en CD. Heden is het bijna allemaal een stream vanuit Roon, Tidal, Spotify en incidenteel nog de aanschaf van een LP. Verder wil ik nog verwijzen naar de Tiny Desk Concert met o.a. The Philharmonik.

Mooi om weer te zien hoezeer je aan iets een verschillende uitleg kunt geven – dit keer aan de term je persoonlijke muzikale palet. Waar Wim er een letterlijk schilderspalet van maakt en Johan zijn muzikale werdegang toelicht, ben ik gaan kijken in het heden. Hieronder dus de muziek die mij tegenwoordig bezig houdt. Meestal behoorlijk recent (op de zondagmorgenmuziek na, die bij ons thuis altijd klassiek begint), maar favoriete zanger Dio kan bij mij ook nooit ontbreken op zo’n lijst – deze keer als zanger van Black sabbath.

Deze keer een workshop van Wimmie: Hoe maakt men met/op muziek een abstract kunstwerk. Door te starten met het nummer Kunststoff van Robert Görl (DAF) zetten we alle grenzen helemaal open… “Alles ist Kunst” geeft een mooie escape. Daarna gaan we tijdens de relaxte Deus-achtige klanken van The Folk Implosion met Insinuation de paletten rustig vullen. Kleuren van geel oranje via rose, rood en groen uitkomend bij blauwe, paarse en zwarte diepe tinten. In het midden afgerond met een grote hoeveelheid wit. En dan natuurlijk het muzikale palet… want schilderen zonder muziek is voor mij en voor vele andere kunstenmakers NIET mogelijk. Vang de sfeer en de beweging van de muziek met kleuren en streken en het helpt enorm om tot een mooi eindresultaat te komen. Bij het zetten van de eerste rustige contouren is het goed om niet meteen hectische muziek te kiezen. Hey-Hey van Michael Rother haalt wel al meteen sfeerische beelden naar boven die het schilderij al van een eerste versie duidelijk vorm geeft. Nu gaan we rustig en langzaam opbouwen met af en toe wat kleurige uitspattingen die later de donkere partijen gaan opleveren in het kunstwerk. Mammuth – Salt laat fantastische avontuurlijke klanken op je los die met een brede kwast goed gevangen kunnen worden. Nu is het tijd om middels wat subtielere lijnen op de muziek van guitarist van de RHCP John Frusciante -Murderers toch wat houvast voor de neutrale kijker toe te voegen – waar kijk ik eigenlijk naar… En dan gaan we helemaal abstract los. Klanken/geluiden is het wel muziek worden vertaald in rare kleurcombinaties op het doek. Nu is het dus tijd om Coldcut met Timber uit de kast te halen. Er staat nu een lichte vrolijke variant van het eindresultaat klaar. We missen echter de duistere partijen. Deze zorgen dat de kleurige strofes nog meer aandacht krijgen, nog meer zeggingskracht krijgen. Kortom ook duisternis moet het werk insluipen. Peter Bjärgö helpt met zijn The Architecture of Melancholy hier prima bij. Wat een titel voor de donkere fases in het kunstwerk. Maar we zijn er nog niet. We gaan wat tempo in het schilderen brengen, de beweging gaat een rol spelen. Hier nemen we de klanken van Von Magnet voor. Als wär’s das letste Mal brengt een hele berg passie het schilderij in… stilstaan onder het schilderen gaat bijna niet meer. Veel koffie is een goede drug om door te kunnen gaan gaan en gaan. Kae Tempest zorgt met Perfect Coffee dat we weer een nieuwe adrenalinestoot naar binnen krijgen om de laatste fases energiek aan te zetten. Vaker zijn al filmpjes van de kinderen op de familie app verschenen van de dansende pa achter het schilderdoek. Dit gaat zeker gebeuren met de meest swingende Underworld die er gemaakt is. Op Cowgirl stilstaan of rustige stukken schilderen gaat NIET. Het werk gaat nu pas echt leven. Herkenbaarheid is eerder al aan de orde geweest maar als je 3 muziekfreaks abstract wil neerzetten moeten ze een paar duidelijk kenmerken toegevoegd krijgen. Grijze baard, brillen en karakteristieke blikken zorgen voor de afwerking. Natuurlijk gaan hier geen Mona Lisa’s (de STAAT) gemaakt worden, maar we staan er wel MOOI op. De laatste zeker niet te onderschatten fase is het “afkijken” van het schilderij. Plaats het schilderij op de ezel en ga een meter of 3 voor het werk op een stoel kijken naar het eindresultaat. Je ziet hier en daar nog verbeterpunten. Sprint onder de opzwepende klanken van Caspar (met medewerking van Blixa Bahrgeld van Einstürzende Neubauten) met Lang Lebe den Tod, naar het doek en zet de laatste essentiele strepen op het kunstwerk. Heerlijk om een dubbel-palet te gebruiken om de prent te maken die bij deze muziekavond hoort…